Inhoudsopgave
ToggleMijn kind zit niet lekker in zijn of haar vel
‘Mijn kind zit niet lekker in zijn vel.’
Het is een zin die ik regelmatig hoor van ouders. Vaak wordt het voorzichtig uitgesproken, alsof ouders nog zoeken naar de juiste woorden. Want je voelt als ouder dat er iets speelt, maar het is niet altijd duidelijk wat er precies aan de hand is.
Misschien merk je dat je kind stiller is geworden. Of sneller geïrriteerd. Misschien trekt hij of zij zich vaker terug op de eigen kamer. Soms zijn het kleine signalen die zich langzaam opstapelen. En ergens van binnen weet je: het gaat niet helemaal goed.
Er kunnen verschillende redenen zijn waarom een tiener met zichzelf worstelt. In mijn werk als jongerencoach richt ik mij vooral op jongeren die langdurig onzeker of verlegen zijn. Jongeren die zichzelf vaak in de weg zitten, zonder dat ze precies begrijpen waarom.
Veel ouders komen bij mij terecht nadat ze zich hebben herkend in de verhalen op mijn website. Ze zien hun eigen kind terug in de voorbeelden en beseffen: mijn puber zou wel wat steun kunnen gebruiken op sociaal vlak.
Wat ik vaak zie, is dat deze jongeren weinig tot geen vrienden hebben. Of wel contacten hebben, maar zich daarin niet echt gezien of verbonden voelen.
Vriendschap is belangrijk
Vooral in de puberteit zijn vriendschappen ontzettend belangrijk. Pubers leren veel van leeftijdsgenoten en vergelijken zichzelf voortdurend met anderen. Hoe doe ik het? Hoor ik erbij? Ben ik leuk genoeg?
Waar je kind vroeger misschien veel met jou deelde, verandert dat in deze fase. Als je kind boos of verdrietig was, kwam het naar jou toe. Jij was degene die troostte, meedacht en advies gaf.
Maar in de puberteit verschuift dat.
Je puber gaat steeds meer steun zoeken bij leeftijdsgenoten. Vrienden worden belangrijker, en privacy ook. Persoonlijke verhalen worden niet meer automatisch met jou gedeeld, maar liever met een vriend of vriendin.
Dat hoort bij deze fase. Het is een belangrijk onderdeel van het losmaken van jou als ouder en het ontwikkelen van een eigen identiteit.
Maar wat als die stap niet lukt?
Eenzaamheid
Je kunt je voorstellen dat het voor pubers emotioneel extra hard binnenkomt wanneer ze niemand hebben om mee te praten. Wanneer ze geen vriend of vriendin hebben bij wie ze zichzelf kunnen zijn.
Dat gevoel van alleen staan kan diep raken.
Het heeft vaak veel invloed op het zelfbeeld van een jongere. Gedachten als ‘er klopt iets niet aan mij’ of ‘anderen vinden mij niet leuk’ kunnen langzaam steeds sterker worden.
Sommige jongeren worden somber. Anderen trekken zich nog verder terug. En soms uit het zich ook lichamelijk. Denk aan buikpijn of hoofdpijn, bijvoorbeeld vlak voordat ze naar school moeten.
Als ouder zie je dat gebeuren en voel je je misschien machteloos. Je wilt helpen, maar weet niet altijd hoe.
Het is daarom belangrijk dat je puber de kans krijgt om leeftijdsgenoten te ontmoeten met wie hij of zij wél een klik kan ervaren. Dat hoeft niet alleen op school te gebeuren. Juist ook daarbuiten liggen kansen.
Denk aan een sportclub, een creatieve cursus of bijvoorbeeld toneelles. Plekken waar de nadruk minder ligt op ‘presteren’ en meer op samen iets doen. Dat maakt contact vaak laagdrempeliger.
Dit is wat jouw puber nu meteen kan helpen:
De ‘Boost je sociale vaardigheden gids’! In de gids leert je puber hoe hij of zij:
- Op iemand af kan stappen
- Met iemand een praatje kan maken
- Een gesprek gaande kan houden
- Vriendschappen aan kan gaan en kan onderhouden
Soms is er meer nodig
Voor sommige jongeren is dat alleen niet genoeg.
Jongeren die worstelen met verlegenheid of onzekerheid hebben vaak gedachten die hen tegenhouden. Gedachten die heel echt voelen, maar niet altijd kloppen.
Denk aan:
‘De ander zit toch niet op mij te wachten.’
‘Ik ben saai.’
‘Straks zeg ik iets doms.’
Deze gedachten zorgen ervoor dat jongeren minder snel contact zoeken. Of dat ze zich in contact onzeker voelen en zich aanpassen aan de ander. Ze zetten zichzelf op de tweede plek.
Op de korte termijn lijkt dat misschien veilig. Maar op de lange termijn versterkt het juist het gevoel van onzekerheid.
In mijn begeleiding help ik jongeren om deze gedachten stap voor stap te onderzoeken en te verzachten. Niet door te zeggen dat ze ‘anders moeten denken’, maar door ze te laten ervaren dat het ook anders kan.
Daarnaast werken we aan kleine, haalbare stappen in het contact met anderen. Initiatief nemen, een gesprek beginnen, of jezelf iets meer laten zien. Op een manier die bij hen past.
Niet geforceerd. Niet extravert. Maar wel stevig.
Een inzicht dat me is bijgebleven
Voordat ik jongerencoach werd, heb ik Pedagogiek gestudeerd en veel praktijkervaring opgedaan tijdens mijn stages.
Tijdens mijn afstudeerstage kan ik me een moment nog goed herinneren.
Het was een regenachtige dag en ik zat met mijn stagedossier en een kop thee in het kantoor van mijn stagebegeleider. We bespraken de gesprekken die ik had gevoerd met ouders. Deze momenten waren bedoeld om te reflecteren en te leren.
Mijn stagebegeleider was een enthousiaste en ambitieuze vrouw. Iemand die met veel bevlogenheid kon vertellen over de gezinnen die ze begeleidde.
Maar wat mij het meest is bijgebleven, is haar kwetsbaarheid.
Ze vertelde op een gegeven moment dat haar eigen dochter eens met een hulpverlener had gesproken. En dat ze dat heel normaal vond. Dat je het als ouder niet allemaal alleen hoeft te doen.
Dat je hulp mag inschakelen als dat nodig is.
Voor mij was dat een belangrijk inzicht.
Ik had toen nog de overtuiging dat als je hulpverlener bent, je alles zelf zou moeten kunnen oplossen binnen je eigen gezin. Maar zij liet zien dat dat niet realistisch is.
Dat opvoeden geen soloproject is.
Ze introduceerde het principe: it takes a village to raise a child.
En dat is me altijd bijgebleven.
Je staat er niet alleen voor
Dus als jij als ouder voelt dat je puber niet lekker in zijn of haar vel zit, weet dan dat je daar niet alleen in staat.
En dat je het ook niet alleen hoeft op te lossen.
Soms is een klein steuntje in de rug al genoeg om een jongere weer wat meer vertrouwen te geven. Om dingen net iets anders te gaan zien en ervaren.
Niet omdat er iets ‘mis’ is met je kind. Maar omdat hij of zij nog mag leren hoe om te gaan met bepaalde gedachten, gevoelens en situaties.
Als jongerencoach help ik deze jongeren daar met liefde bij. Niet met snelle oplossingen of grote beloftes, maar met kleine stappen die op de lange termijn verschil maken.
En merk je dat je twijfelt over jouw situatie, of wil je gewoon eens sparren?
Dan mag je me altijd een berichtje sturen of bellen. Ik denk graag met je mee.
Misschien is dit ook interessant om te lezen:
Wanneer moet je je zorgen maken en wanneer is het teruggetrokken gedrag van je puber normaal?
- Ontdek het in de gratis gids: 'Is jouw puber te stil en op zichzelf?


