Mijn kind praat niet
Je zit aan tafel en vraagt hoe de dag was.
“Goed.”
En daar blijft het bij.
Misschien probeer je het later nog eens. Stel je een andere vraag. Maar je krijgt korte antwoorden, een zucht of een schouderophaal.
En ergens vanbinnen voel je het steken. Waarom vertelt mijn kind mij niets meer?
Als ouder wil je er voor je kind zijn. Je wilt een goede band. Je wilt weten wat er speelt. Je doet waarschijnlijk je uiterste best om betrokken te blijven.
En als je dan het gevoel hebt dat je geen verbinding meer voelt met je kind, kan dat pijn doen. Het kan voelen als een afwijzing. Alsof je iets verkeerd doet. Of alsof je het contact wat je altijd met hem of haar hebt kwijt raakt.
Toch is het belangrijk om te weten dat er verschillende redenen kunnen zijn waarom je puber minder praat.
Over het algemeen vinden pubers hun vrienden belangrijker dan hun ouders in de puberteit. Ze zitten volop in hun ontwikkeling en beginnen zich in deze fase af te zetten tegen jou als ouder.
Dat je dus minder hoort, is heel normaal en iets waar vrijwel alle ouders mee te maken krijgen. Probeer het te zien als een fase die weer voorbijgaat, en niet als een afwijzing van jou als moeder of vader.
Wat gebeurt er precies in het brein van je puber tijdens de puberteit?
In de puberteit gebeurt er ontzettend veel in het brein van jongeren. Het emotionele deel van het brein ontwikkelt zich sneller dan het rationele deel.
Dat betekent dat pubers gevoelens vaak heel intens ervaren, maar nog niet altijd goed kunnen verwoorden wat er precies in hen omgaat.
Misschien wil je puber best iets delen, maar lukt het gewoon nog niet om er woorden aan te geven.
Daarnaast zijn jongeren volop bezig met hun identiteit: ‘Wie ben ik? Wat vind ik? Waar hoor ik bij?’
Die zoektocht vraagt veel innerlijke ruimte. Sommige pubers keren daardoor meer naar binnen. Niet omdat ze jou niet vertrouwen, maar omdat ze zelf nog niet precies weten wat ze denken of voelen.
Stilte betekent dus niet automatisch afstand. Soms betekent het simpelweg: ‘ik ben aan het uitzoeken wie ik ben.’
Verschil in karakter
Wat ik ook vaak zie, is dat pubers een ander karakter kunnen hebben dan hun ouders. Sommige jongeren zijn meer een binnenvetter en trekken zich graag terug na een lange schooldag.
Ze zijn bedachtzaam en zeggen pas iets als ze er goed over hebben nagedacht. Hun vrienden kunnen ze op één hand tellen en ze krijgen energie van alleen zijn.
Als jij een ouder bent die graag praat, deelt en verwerkt door te praten, dan is het verschil tussen jullie behoeften heel groot. Dan lijkt het misschien alsof je puber jou buitensluit. Terwijl je puber simpelweg anders in elkaar zit.
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd
Misschien ben jij juist een ouder die graag mensen over de vloer heeft. Je hebt een uitgebreide vrienden- en kennissenkring en krijgt energie van contact met anderen. ‘Hoe meer zielen, hoe meer vreugd’ is misschien wel je motto.
Misschien chargeer ik een beetje, maar het komt regelmatig voor dat het karakter van ouder en puber kan botsen. Jij bent misschien een open boek dat alles direct vertelt. Je puber heeft juist meer tijd nodig en moet situaties eerst laten bezinken voordat hij of zij erover kan praten.
Dat verschil kan spanning geven. En juist die spanning kan ervoor zorgen dat je nóg harder gaat trekken, terwijl je puber zich nóg meer terugtrekt.
Hoe blijf je zelf rustig?
Daar zit vaak de sleutel.
Want als je puber kortaf reageert of niets zegt, kan dat je raken. Misschien voel je boosheid. Teleurstelling. Of angst dat je de verbinding verliest.
Dat is heel menselijk.
Toch is het helpend om te beseffen dat het gedrag van je puber vaak meer zegt over zijn of haar binnenwereld dan over jouw kwaliteiten als ouder.
Wanneer je merkt dat je geraakt wordt, probeer dan eerst even te vertragen. Adem rustig in en uit. Stel jezelf de vraag: ‘Wat voel ik nu eigenlijk?’
Door je eigen gevoel te herkennen, voorkom je dat je vanuit frustratie reageert. En juist jouw rust maakt verschil. Want hoe rustiger jij blijft, hoe veiliger je puber zich voelt om op een later moment wél iets te delen.
Zie jezelf als een anker. Je puber kan tegen de golven van de puberteit aan botsen, maar jij blijft staan.
Hoe kan ik toch weer verbinding voelen met mijn puber?
Natuurlijk woon je samen in één huis en wil je verbinding. Het kan helpen om dit ook letterlijk tegen je kind te zeggen. Niet verwijtend, maar open. Bijvoorbeeld: “Ik vind het fijn om te weten hoe het met je gaat. Je mag altijd bij me komen.”
Zo geef je ruimte zonder druk.
Ook kan het helpen om samen iets te ondernemen. Wandelen of een stukje autorijden werkt vaak goed. Wanneer je naast elkaar loopt of zit, praat je net wat makkelijker. Je puber hoeft je dan niet recht aan te kijken, en dat verlaagt de drempel.
Soms ontstaan de mooiste gesprekken juist wanneer je ze niet forceert.
Is er misschien toch meer aan de hand?
Twijfel je of het echt goed gaat met je puber? Vraag je je af of het teruggetrokken gedrag normaal is, of dat er misschien meer speelt?
Blijf dan alert op veranderingen zoals langdurige somberheid, het vermijden van vrienden of duidelijke gedragsveranderingen.
Als jongerencoach heb ik een gratis gids geschreven die je helpt ontdekken of het een fase is, of dat het verstandig is om verder te kijken. Ik hoop dat de gids je geruststelling geeft of de duidelijkheid die je nodig hebt om een volgende stap te zetten.
Weet dat je het niet alleen hoeft te doen. Ik denk graag met jullie mee en je kan mij altijd even mailen of bellen.
Wanneer moet je je zorgen maken en wanneer is het teruggetrokken gedrag van je puber normaal?
- Ontdek het in de gratis gids: 'Is jouw puber te stil en op zichzelf?
Misschien is dit ook interessant om te lezen:
- Mijn kind heeft geen vrienden. Wat kan ik doen?
- Mijn kind is een einzelgänger
- Mijn kind heeft een introvert karakter
Jouw Stille Puber Begrijpen Podcast
Luister de podcast via Spotify!
- Luister naar mijn persoonlijke verhaal
- Krijg ideeën hoe je je puber kan helpen
- Helemaal gratis
